Beyin hasarı, görme kaybına yol açabilir; gözler değil!

İnme ve benzeri nörolojik hasarlar, görme alanında ortaya çıkan kayıplara yol açabilir. İnsanlar genellikle görme sorunlarını gözlerde ararken, gerçekte bu durum beyin kaynaklı düzenlenebilir. Beynin bu tür hasarları görüm yeteneğini tüketebilir.

Görmenin gerçek kaynağı beynimizdir

Gözlerimiz görüntüleri sadece beyne gösteren kameralar gibidir. Beynimizde kullandığımız görsel bölümler, görüntüleri anlamlandırmak için geliştirilmiştir. Hafif bir kirli veya bozukluk bu süreci aksatabilir. Bu nedenle, nöral iletişimin aksaması görme kabiliyetini güçleştiriyor, görünüşteki kayıp gerçek anlamda.

İnme sonrası görebilme yeteneği kısıtlanabilir

İnme veya felç yaşayan kişiler, gözleri sağlıklı olsa da, beynin o bölgesinde oluşan hasar gören neden bir kısmının kapanmasına sebep olabilir. Beyin damarlarının bu alanlara işlem fonksiyonunun bozulması görme alanının tamamen yanlış] birbirine karışmış sebep olabilir. Sonuç olarak, gözlerin hiçbir önemi olmayan bir personal durum gelişebilir. Sıklıkla uğranılan bu nöral kayıp, sembolleri görsel hatalar ile baş ağrısı ve kafa karışıklığı nedenidir.

Hasta farkında olmadan görme kaybı yaşayabilir

İnme sebebiyle oluşan görme alanı boşluklar, hastaların çeşitli riskleri beraberinde getirebilir. İnsanlar, fark etmedikleri düşük görüntüleri sadece fark etmeden düşebilirler. Çarpıcı olan ise, beynin bu duruma yapılan bozuklukları sebebiyle bir görme alanı kısıtlı durumunda. Örneğin, bir kişi yemeğini sadece görebildiği kısmını tüketir. Bu en ilginç örneği, Anton Sendromu olarak bir psikolojik durumdur. Anton Sendromu genellikle tedavi genellikle tedavi edilmez, öznel kişilerin görünen nesneleri doğru inanmak istediği gibi düşüncesine mümkün değildir. Bu problem, gerçekliği algılama kavrayışımızı etkinlik kazandırır.

Hafıza ve hayal gücü görsel boşlukları dolduruyor

Görsel alanlarda meydana gelen yırtılmalar, var olmayan nesnelerin, görünen ve düzenli şekillerin görünmesine sebep gelişebilir. Bunun durum, psikolojik olmayan görüntülerin sonucudur dahilinde genellikle görme kaybı sonuçlarıyla görülür. Sinirsel yapılar dışarıdan yeterli sensör uyaran ulaşmadığında, zihin belleklerini kullandığı işler başlar. Netice olarak, zihin bozuk alanı, eski hafıza veya rastgele üretilmiş sembolleriyle yerleştirir, duygulara sahte düzen yaklaştırır. Gönüllüler bu|bu|n] görüntülerin genellikle yanlış olduğunu bilecekleri halde son derece korku ve şaşkınlık yaşayabilirler.

Görsel halüsinasyonlar psikolojik değil, nörolojik sorunlar olabilir

Toplumda vizüel halüsinasyon görenleri kesinlikle psikolojik hastalıkla bağlantılı gözlemlenmez. İnme bulgularında, Parkinson hastalığı veya yoğun baş ağrıları dahil. Charles Bonnet Sendromu, görmenin kısıtlanmasına bağlı ortaya çıkan en bilinen nörolojik beklenen. Görme alanındaki çekilen nesnelerin artçı olmadığını zaman içinde idrak edebilirler. Bu bağlamda, vizüel sorun gören kişilerin, psikiyatrik etiketler yerine, detaylı nörolojik tetkikleri yaptırmaları hayati öneme sahiptir.

Erken rehabilitasyon, görme kaybını önemli ölçüde azaltabilir

İnme sonrası kaybedilen görme yeteneğinin geri kazanılması, kaçınılmaz adımların atılmasını zorunludur. Hasta bireylerin erken tanımlanması, sinir sisteminin öz sağ kalan dükkanlarını desteklenerek yitirilen yetileri tekrar edindirmeyi sağlayabilir. Uygulanan kişiye özel göz geliştirme ve düzenli awareness, hastaların kullanım alanlarını daha etkin kavramalarına katkı sunar. Böylece eğitimler, hastaların görüşlerini üst düzeyde fark etmeyi edindirmesini sağlar, kazalara karşı koruma azalabilir. Rehabilitasyon süreci sayesinde, uygulayanlar bir arada kendi ayakları üzerinde durmalarını başarılı olabilir.